In Georgia werd een moeder door vier agenten uit een schoolbestuursvergadering gesleept.
Eén woord: “Lafaards.”
Dat is alles wat Lena Kotler, moeder van een transdochter, een non-binair kind en een neurodivergent kind, zei voordat het systeem in actie kwam.
Vier agenten tilden haar van haar stoel tijdens een schoolbestuursvergadering in Decatur en droegen haar naar buiten alsof ze een bedreiging was.
Niet voor geweld. Niet voor verstoring.
Voor het spreken.
Ik verzet me niet. En dit is wat fascisten doen!
Ze sprak de waarheid.
Ze reageerden door het te bewijzen.
Lena Kotler, moeder van drie kinderen, was naar de schoolbestuursvergadering van City Schools of Decatur gekomen om zich te verzetten tegen de afbraak van het diversiteits-, gelijkheids- en inclusiebeleid (DEI) van het district. Wat volgde was niet alleen een overdreven reactie. Het was een waarschuwingsschot van een land dat afglijdt naar autoritarisme.
Ik oefen mijn rechten uit als ouder. Ik verzet me op geen enkele manier.
De stemming ging door. En het uitwissen ook.
Zodra Lena weg was, deed het bestuur precies waar ze tegen kwam protesteren.
Ze stemden voor het verwijderen van gelijkheidsbescherming.
Ze haalden ADA-referenties eruit.
Ze wisten de woorden uit die ooit betekenden dat haar kinderen — trans, non-binair, autistisch — een plek hadden in dat district.
Beleid werd gewijzigd om woorden als "gelijkheid" of "ADA" te verwijderen — de federale Americans with Disabilities Act van 1990 die discriminatie van mensen met een handicap verbiedt.
Dit is geen misverstand. Het is geen vergissing.
Het is een boodschap: als je niet stil bent, ben je niet welkom.
Dit is niet het falen van het systeem. Het is het systeem dat fascistisch is geworden en precies werkt zoals bedoeld.
Wacht niet op knokploegen. Wacht niet op verklaringen.
Zo ziet het er nu uit: stille stemmen, administratief uitwissen, selectieve handhaving en publieke straf voor andersdenkenden.
Het is niet nieuw. Het is niet origineel.
Het is hetzelfde draaiboek als in Hongarije. In Rusland. In Florida. Nu in Georgia.
- Wis de taal van inclusie uit.
- Straf degenen die de uitgeslotenen verdedigen.
- Noem het "orde".
- Handhaaf het met agenten.
En straf degenen die de uitgeslotenen verdedigen.
Ze willen dat we verdwijnen. We zijn er nog.
Lena stond op. Ze sleepten haar naar buiten.
Dat is het risico dat we nu allemaal lopen — voor spreken, voor bestaan, voor weigeren toe te geven.
Maar ze is niet weg. En ze is niet alleen.
Ze willen je moedeloos maken.
Ze willen dat je uitgeput raakt.
Ze willen dat je gelooft dat niemand zal komen opdagen.
Ze hebben het mis.
We staan op omdat het niet makkelijk is.
We staan op omdat er geen andere keuze is.
Als ze één van ons verwijderen, staan er niet automatisch tien anderen op.
Het zijn er tien die besluiten dat zij niet de volgende zullen zijn die gaan zitten.
Dat is het verschil.
Dat is de grens.
Geen illusies. Geen wanhoop. Alleen vooruit.
Dit is waar we zijn.
- Zij zijn georganiseerd. Wij ook.
- Zij zijn vastberaden. Wij ook.
- Ze testen hoe ver ze kunnen gaan.
Laten we ze ons antwoord geven.
We deinzen niet terug.
We verspreiden ons niet.
We vergeten niet.
We staan op.
En wanneer een van ons wordt meegenomen — zorgen we ervoor dat het niet stilletjes gebeurt.