W Georgii matka została wywleczona z zebrania rady szkoły przez czterech policjantów.
Jedno słowo: „Tchórze.”
To wszystko, co Lena Kotler, matka transpłciowej córki, niebinarnego dziecka i neuroatypowego dziecka, powiedziała, zanim system ruszył do działania.
Czterech policjantów uniosło ją z krzesła na zebraniu rady szkoły w Decatur i wyniosło ją jak zagrożenie.
Nie za przemoc. Nie za zakłócanie porządku.
Za mówienie.
Nie stawiam oporu. I tak właśnie robią faszyści!
Powiedziała prawdę.
Odpowiedzieli, udowadniając ją.
Lena Kotler, matka trójki dzieci, przyszła na zebranie Rady Edukacji Miasta Decatur, aby sprzeciwić się demontażowi polityk dotyczących różnorodności, równości i inkluzywności (DEI) w okręgu szkolnym. To, co nastąpiło, nie było tylko nadmierną reakcją. To był strzał ostrzegawczy z kraju staczającego się w autorytaryzm.
Wykonuję moje prawa jako rodzic. W żaden sposób nie stawiam oporu.
Głosowanie odbyło się. Wymazywanie trwało dalej.
Gdy Leny już nie było, rada zrobiła dokładnie to, czemu przyszła się sprzeciwić.
Zagłosowali za usunięciem ochrony równościowej.
Wykreślili odniesienia do ADA.
Wymazali słowa, które kiedyś oznaczały, że jej dzieci – transpłciowe, niebinarne, autystyczne – mają miejsce w tym okręgu.
Zmieniono polityki, aby usunąć słowa takie jak „równość” czy „ADA” – federalną ustawę Americans with Disabilities Act z 1990 roku, która zakazuje dyskryminacji osób z niepełnosprawnościami.
To nie jest nieporozumienie. To nie jest potknięcie.
To jest wiadomość: jeśli nie będziesz cicho, nie jesteś mile widziany.
To nie system zawodzi. To system, który stał się faszystowski, działa dokładnie tak, jak zamierzono.
Nie czekaj na oficerki. Nie czekaj na deklaracje.
Tak to teraz wygląda: ciche głosowania, administracyjne wymazywanie, selektywne egzekwowanie prawa i publiczne karanie za sprzeciw.
To nie jest nowe. To nie jest oryginalne.
To ten sam scenariusz, który zastosowano na Węgrzech. W Rosji. Na Florydzie. Teraz w Georgii.
- Wymaż język inkluzywności.
- Ukarz tych, którzy bronią wykluczonych.
- Nazwij to „porządkiem”.
- Egzekwuj to przy pomocy policji.
I karz tych, którzy bronią wykluczonych.
Chcą, żeby nas nie było. Wciąż tu jesteśmy.
Lena stanęła. Wywlekli ją.
To ryzyko, które teraz wszyscy ponosimy – za mówienie, za istnienie, za odmowę wycofania się.
Ale jej nie ma. I nie jest sama.
Chcą cię zdemoralizować.
Chcą, żebyś był wyczerpany.
Chcą, żebyś uwierzył, że nikt nie przyjdzie następny.
Oni się mylą.
Nie powstajemy, bo to łatwe.
Powstajemy, bo nie ma innego wyboru.
Jeśli usuną jedno z nas, to nie dziesięciu kolejnych automatycznie powstanie.
To dziesięciu, którzy zdecydują, że nie będą następni, którzy usiądą.
To jest różnica.
To jest granica.
Bez złudzeń. Bez rozpaczy. Tylko do przodu.
Oto gdzie jesteśmy.
- Oni są zorganizowani. My też.
- Oni są zdeterminowani. My też.
- Oni testują, jak daleko mogą się posunąć.
Dajmy im naszą odpowiedź.
Nie wzdragamy się.
Nie rozpraszamy się.
Nie zapominamy.
Stoimy.
A gdy jedno z nas zostanie zabrane – robimy wszystko, żeby nie stało się to po cichu.